Zajmuję się rynkiem kolejowym i intermodalnym: Europa – Chiny – Azja Centralna.

Sytuacja

Kilkadziesiąt przesyłek naraz w drodze koleją z Europy do Kazachstanu. Wiedza o tym, co się z nimi dzieje, była rozsypana po ludziach, skrzynkach mailowych i arkuszach.

Co wyglądało na problem

Brak rąk do pracy. Nikt nie umiał od ręki powiedzieć, gdzie jest przesyłka i czego jej jeszcze brakuje.

Co znalazłem

Ludzie pracowali dobrze. Problem był w tym, jak informacja krążyła po firmie. Przepisywanie jej z miejsca w miejsce zajmowało około pół etatu i właśnie tam powstawały błędy.

Co zrobiłem

Zebrałem dane w jednym miejscu: terminy, dokumenty i to, gdzie w danej chwili jest przesyłka. Technologię dobrałem na końcu, po diagnozie.

Co się zmieniło

Obsługa jednej przesyłki skróciła się z kilkunastu, a czasem kilkudziesięciu minut do kilku. Błędy przepisywania zniknęły, bo zniknęło przepisywanie.

Z czym do mnie przyszedł

Firma z wieloletnią historią. Właściciel chciał ją unowocześnić i sprawić, żeby było o niej głośniej.

Co wyglądało na problem

Że firma jest za mało widoczna. W tle wisiało pytanie: kto w zespole nie dowozi.

Co znalazłem

Zespół był zajęty bieżączką, a kierunek rozwoju istniał tylko w głowie właściciela.

Co zrobiłem

Spojrzałem na firmę oczami jej dzisiejszego klienta i zestawiłem to, co widzi właściciel, z tym, co widzą kluczowe osoby z zespołu. Pytanie „kto nie dowozi?” zamieniło się w „czy tak, jak dziś pracujemy, da się tam w ogóle dojść?”.

Co się zmieniło

Właściciel dostał listę decyzji do podjęcia. Co dalej z modelem działania i kto naprawdę dostanie odpowiedzialność, rozstrzygnął już sam.